Życie po życiu #1

  • Udostępniam:

Następny artykuł serii – W trumnie za życia #1

CZYM JEST ŚMIERĆ KLINICZNA?

Jest to zanik widocznych oznak życia. Serce przestaje bić, krew przestaje krążyć, brak oddechu, jednak charakteryzuje się ona tym, że występuje w niej nieprzerwana aktywność mózgu, którą można sprawdzić za pomocą badania elektroencefalograficznego. Czy jest to życie po życiu, w bardzo krótkim wydaniu?

Na skutek zatrzymania akcji serca i układu oddechowego, tlen przestaje dochodzić do układu nerwowego, który jest najbardziej wrażliwy na jego niedobór. W przeciągu 3-5 minut zaczynają obumierać komórki kory mózgowej.

Przyjmuje się, że przez jedynie pierwsze 4 minuty od wystąpienia śmierci klinicznej możliwe jest przywrócenie oznak życia za pomocą reanimacji (stan hipotermii – 20 minut [spowolnienie metabolizmu]). Jeśli nastąpi dłuższa przerwa w dostawie tlenu do komórek układu nerwowego, skutkiem będzie częściowy lub całkowity zanik funkcji kory mózgowej. Po tym czasie przywrócenie akcji układów krążeniowego i oddechowego może prowadzić do nieuleczalnego stanu wegetatywnego.

Życie po życiu – a może to śmierć kliniczna?

  • Osoba będąca w stanie śmierci klinicznej ma wrażenie przemieszczania się przez ciemny tunel w kierunku światła.
  • Doświadcza przebywania poza ciałem (OOBE [ang. out of body experience]).
  • Spotyka zmarłych wcześniej ludzi.
  • Widzi „świetlistą osobę”, często określaną jako Bóg, anioł czy Jezus.
  • Doświadcza panoramicznego przeglądu swojego życia (hipermnezja) któremu często towarzyszy „świetlista osoba”.
  • Ma wrażenie granicy, po której przekroczeniu nie będzie już powrotu.
  • Odczuwa konieczność powrotu do życia.
  • W nielicznych przypadkach osoby doświadczyły czegoś na styl wszechwiedzy, która zniknęła wraz z momentem powrotu do życia.
  • Niektóre osoby opisywały „świetliste miasta” i „krainę błąkających się duchów”.
  • Doświadczenia pewnych ludzi związanych z bliskością śmierci wiązały się obecnością istoty duchowej wpływającej na bieg wydarzeń i ratującej z opresji.
  • Przeważnie są problemy z opisem przeżyć przy pomocy słów.
  • Osoba w stanie śmierci klinicznej słyszy rozmowy ludzi ją otaczających.
  • Doświadcza uczucia spokoju i ciszy.
  • Słyszy przez moment dźwięk zbliżony do buczenia lub dzwonienia.
  • Przy próbie zwierzania się z tych doświadczeń często spotyka się z niechęcią i wyśmiewaniem.
  • Przeżycia często są powodem zmian w życiu danej osoby, która jednocześnie zmienia swoje poglądy dot. śmierci.

Przeważnie doświadczenia ze śmierci klinicznej są pozytywne (rajskie krainy, cudowne obrazy, niebiańska muzyka, co przyczynia się do uczucia błogości i pełnego spokoju), jednak są przypadki, gdzie dana osoba widziała piekielne krainy, potworne stworzenia, demony i słyszała złowieszcze dźwięki.życie po życiu

W kolejnej części serii „Życie po życiu” postaram się znaleźć lub przeprowadzić wywiad z osobą, która doświadczyła śmierci klinicznej.

 

Życie po życiu #1
5 (100%) Głosów: 1

Podobał Ci się ten artykuł? Daj nam motywację do pisania kolejnych udostępniając go :)

  • Udostępniam:

Jeden komentarz

  1. Caro 3 lata temu

Dodaj komentarz